Այն կենտրոնները, որոնք պիտի վերահսկեին ու ստուգեին ջրի որակը, ոչ թե սպասեին, որ բնակիչը իր ծորակից մետաղական զանգված գտնի ու ահազանգի։
Այսինքն՝ համակարգը պետք է կանխարգելեր, բայց փաստացի սպասեց, մինչև բնակիչը հայտնաբերեց խնդիրը։
Հիմա էլ բնակչին ասում են՝ ջուրը մի օգտագործեք, իսկ վատ ինքնազգացողության դեպքում դիմեք բժշկի։
Բա մինչ այդ ո՞վ էր վերահսկում։ Ո՞վ է պատասխանատու, որ վերահսկողությունը ժամանակին չի իրականացվել։
ՀՎԿԱԿ-ի պրոֆեսիոնալներին ազատեցին աշխատանքից, իսկ տնօրեն նշանակվեց մեկը, որի համար կորտիզոլն ու ադրենալինը նույն հորմոններն էին։
Երբ մասնագետին փոխարինում են ոչ մասնագետով, դրա հետևանքների համար էլ ինչ-որ մեկը պետք է պատասխանատվություն կրի։
Պաշտոն ունենալը միայն հրամաններ ստորագրելու իրավունք չէ։ Պաշտոնը նաև պատասխանատվություն է՝ ինչ ես վերահսկել, ինչ չես վերահսկել, ինչ ես կանխել և ինչ ես թույլ տվել, որ տեղի ունենա։
Ջրի մեջ սնդիկի հարց, բնակչի ահազանգ, հետո՝ «շշալցված ջուր օգտագործեք»։
Իսկ եթե վաղը որևէ մեկը դրա հետևանքով առողջական խնդիր ունենա՞։
Ո՞վ է պատասխան տալու։
Թե՞ կրկին պատասխանատուն բնակիչն է լինելու, որ ժամանակին չի իմացել՝ իր ծորակից եկող ջուրը կարելի՞ է օգտագործել, թե՞ ոչ։
Սա՞ է առողջապահության կանխարգելիչ քաղաքականությունը։
Սա՞ է պետական կառավարման պատասխանատվությունը։
Ի՞նչ ասեմ…
Ապագա կա…..»։