Հրապարակը գրում է․
Եթե կարծում եք, թե պետական սահմանը փշալարերով, խրամատներով ու զինված դիրքապահներով պահվող տարածք է, ուրեմն դուք անհուսորեն ետ եք մնացել ժամանակակից պաշտպանական միտումներից: Մեր երկրում պաշտոնապես ներդրվել է անվտանգության նոր, բացարձակապես նորարարական ռեժիմ՝ Bed and Breakfast (գիշերակաց և նախաճաշ) համակարգը՝ «բաց դռների» սկզբունքով:
Սցենարը պարզ է ու զարմանահրաշ: Ինչո՞ւ ծախսել պետական բյուջեն ինժեներական կառույցների, տեսախցիկների կամ սահմանապահների վրա, եթե կա հայ տնտեսուհին: Փաստացի, մեր երկրի պաշտպանական նոր համակարգն ունի հստակ ու անխափան գործող աստիճանակարգ.
Ա) Առաջին գիծ (Հետախուզություն). Դպրոցից տուն վերադարձող երեխաները ի՞նչ պակաս հետախույզներ են: Նրանք առաջինն են նկատում կոտրված կողպեքն ու հյուրասենյակի բազմոցին բարեհաջող մրափող զինված դիվերսանտին:
Բ) Երկրորդ գիծ (Հատուկ նշանակության զորքեր). Տանտիկինը՝ խոհանոցային դանակով: Երբ «հյուրը» որոշում է ինքնաձիգն ուղղել երեխաների վրա, տանտիկինը, առանց Պաշտպանության նախարարության հրամանին սպասելու, անցնում է մերձամարտի, ձեռքով փակում ինքնաձիգի փողն ու դանակով հասցնում անհրաժեշտ «դիվանագիտական» հարվածները:
Գ) Երրորդ գիծ (ԱԱԾ և Ոստիկանություն). Դեպքի վայր են հասնում այն ժամանակ, երբ տանտիկինն ու անչափահաս որդին վնասազերծել են թշնամուն, որպեսզի վերջինիս հանգիստ փաթեթավորեն, վերքերը բուժեն, տաք թեյ տան ու պատրաստեն արտահանձնման:
Ի դեպ, ԱԱԾ-ն ու ՊՆ-ն այս ընթացքում զբաղված են անչափ պատասխանատու գործով. նրանք խմբագրում են «Խաղաղության պայմանագրի» տեքստերն ու հետևում, որ հանրության մեջ «պանիկա» չտարածվի: Տրամաբանությունը հանճարեղ է. եթե թշնամին անարգել անցել է տասնյակ կիլոմետրեր, մտել գյուղ, մտել տուն ու քնել բազմոցին, ապա աղմուկ բարձրացնելն ուղղակի «աննամուսություն» է: Բա որ խաղաղության նուրբ գործընթացը վնասվի՞:
Ամենահետաքրքիրն ու հուզիչը սրանից հետո սպասվող արարողակարգն է: Համաձայն արդեն ձևավորված ավանդույթի՝ սահմանախախտին ու անպաշտպան ընտանիքի վրա կրակ բացած դիվերսանտին «անհրաժեշտ հավանականությամբ» չեն դատելու: Ինչո՞ւ դատել, եթե կարելի է նրա վզին «բանտիկ» կապել, ուղարկել Բաքու և վերնագրել. «Բարի կամքի հերթական դրսևորում»: Իսկ Բաքվի բանտերում տարիներով տանջվող մեր գերինե՞րը: Դե, ինչպես վերևներից են սիրում հիշեցնել՝ «Ինչ կա որ՝ թող էլի սպասեն»:
Ավելին, չի բացառվում, որ մեր իշխանությունները դեռ ներողություն էլ խնդրեն Ալիևից՝ ասելով. «Գիտեք, ձեր զինվորը ընդամենը մոլորվել էր, իսկ մեր քաղաքացին անտեղի ագրեսիա է ցուցաբերել ու դանակով վիրավորել խաղաղ զինված հյուրին: Խոստանում ենք՝ հաջորդ անգամ տան դռները բաց կթողնենք, իսկ սեղանին, բազմոցին թարմ մրգեղեն ու սպիտակեղեն կդնենք»:
Մյուս կողմից, կանանց իրավունքների պաշտպանությամբ ու «ընտանեկան բռնության դեմ» պայքարող PR-ակցիաների կազմակերպիչներին առաջարկում ենք թարմացնել իրենց օրակարգը: «Բռնության դեմ» սեմինարների փոխարեն կարելի է բացել նոր դասընթացներ. «Ինչպես դանակով վնասազերծել ինքնաձիգով թշնամուն, երբ երեխաները դպրոցից տուն են գալիս, իսկ առաջին տիկինը PR է անում»:
Եվ վերջապես՝ ամենաուսանելի դասը մեր հասարակության համար է: Մարդիկ գնում են ընտրությունների, ընտրական տուփի մեջ գցում են «Խաղաղության» քվեաթերթիկը, հետո վերադառնում են տուն, մտնում հյուրասենյակ ու տեսնում, որ իրենց ընտրած «Խաղաղությունը» պառկած է իրենց բազմոցին… ինքնաձիգը ձեռքին:
Ուստի, հարգելի քաղաքացիներ, քանի դեռ պետական սահմանն անցնում է ձեր միջանցքով, իսկ ԱԱԾ-ն զբաղված է տեքստեր խմբագրելով, հաջորդ ընտրություններին գնալուց առաջ կողպեքները փոխելն այլևս անօգուտ է: Քվեաթերթիկի հետ մեկտեղ ընտրատեղամասերում պահանջեք խոհանոցային դանակներ, եղաններ ու վիրակապեր:
Իսկ Պաշտպանության նախարարությունն ու ԱԱԾ-ն կարող ենք հանգիստ լուծարել: Դրանց բյուջեն բաժանենք սահմանամերձ գյուղերի կանանց՝ որպես սպառազինության ու ինքնապաշտպանության նպաստ: Մեկ է՝ երկրի սահմանն էլ, պատիվն էլ այսօր պահում է հայ կինը՝ իր տան շեմին: