Սամվել դպիր Գրիգորյանը գրել է․
«Խաղաղությունը չի կառուցվում ճշմարտությունը չտեսնելու վրա․
Շաքիում տեղի ունեցածը ևս մեկ դաժան հիշեցում է, որ խաղաղությունը բառ չէ, կարգախոս չէ և վտանգը չտեսնելու ինքնախաբեություն չէ։
Հայ մայրը սեփական մարմնով կանգնել է իր երեխաներին ուղղված զենքի առջև և դրա համար կորցրել երեք մատը, վիրավորվել ոտքից։ Նրա 15-ամյա որդին նույնպես դիմադրել է ու վնասվել։
Քրիստոնյան խաղաղարար է, բայց խաղաղասիրությունը չի նշանակում իրականությունը չտեսնել, վտանգը ժխտել և չարը չար չանվանել։ Ճշմարիտ խաղաղասիրությունը պահանջում է նաև պաշտպանել թույլերին ու անմեղներին, կանգնել վտանգվածի կողքին և չթողնել, որ խաղաղության անունով արդարացվի անարդարությունը։
Իրական խաղաղությունը չի հաստատվում ճշմարտությունը քողարկելով և անարդարության վրա աչք փակելով։ Այն պահանջում է ճշմարտության ճանաչում, արդարություն և անմեղների պաշտպանություն։ Իսկ երբ իրական վտանգը փոխարինվում է «ամեն ինչ խաղաղ է» ինքնախաբեությամբ, դրա գինը երբեմն վճարում են անմեղ մարդիկ՝ իրենց արյամբ։
Տերը պահապան լինի Անիին և նրա զավակներին։ Ամեն»: